DevOpsvsSite Reliability Engineering

DevOps, 2000'lerin sonunda, geliştiricilerin kodu ayrı bir operasyon ekibine duvarın üzerinden atmasına bir tepki olarak doğdu. Ortak sahiplenme, otomasyon, sürekli entegrasyon ve teslimat, kod olarak altyapı gibi uygulamalardan oluşan bir kültürdür ve değişiklikleri sık ve güvenilir biçimde teslim etmeyi hedefler. Site Reliability Engineering ya da kısaca SRE ise 2003'te Google'da, Ben Treynor Sloss üretim sistemlerini işletme işini yazılım mühendislerine verdiğinde başladı.

Fark, genişliğe karşı ayrıntıdır. DevOps hedefleri ve alışkanlıkları tarif eder ama bunların nasıl ölçüleceğini belirlemez. SRE ise somut araçlar getirir: hizmet seviyesi hedefleri (SLO) bir servisin ne kadar güvenilir olması gerektiğini, hata bütçesi (error budget) yayınlar yavaşlamadan önce ne kadar güvenilmezliğin kabul edilebileceğini belirler; mühendislerin otomasyona vakit bulması için angarya işler (toil) sınırlanır ve olaylar suçlamasız postmortem'lerle kapanır.

Google bu ilişkiyi "class SRE implements interface DevOps" diye özetler: SRE, DevOps fikirlerini uygulamanın yollarından biridir. Birçok şirkette roller iç içe geçer; platform ya da DevOps ekipleri hatları (pipeline) ve araçları kurarken SRE'ler en kritik servislerin güvenilirliğine, nöbetine, kapasitesine ve olay müdahalesine odaklanır.

Sık yapılan bir yanlış, DevOps'un bir unvan ya da bir araç seti olduğu düşüncesidir. CI/CD araçları satın almak ya da operasyon ekibinin adını değiştirmek, geliştirme ile operasyonun birlikte çalışma biçimini değiştirmez; SRE de yeni bir isim almış operasyon değildir: elle yapılan işleri ortadan kaldıran yazılımı mühendislerin yazmasına dayanır.