Monorepo

Monorepo, her projeye ayrı bir depo vermek yerine birbiriyle ilişkili birden fazla projeyi tek bir depoda saklar. Bir şirket, web uygulamasını, mobil uygulamasını, arka uç servislerini ve paylaşılan arayüz ile yardımcı kütüphanelerini apps/ ve packages/ gibi klasörlerde yan yana tutabilir. Proje başına bir depo olan karşıt yaklaşıma polyrepo ya da multi-repo düzeni denir.

Başlıca avantaj, her şeyin birlikte değişebilmesidir. Bir geliştirici, paylaşılan bir kütüphaneyi ve onu kullanan her projeyi tek bir commit ve pull request'te güncelleyebilir; bu da büyük yeniden düzenlemeleri atomik yapar ve depolar arasında sürüm numaralarıyla uğraşmayı ortadan kaldırır. Monorepo'lar ayrıca kod, araç ve yapılandırma paylaşmayı ve projelerin birbirine nasıl bağlı olduğunu görmeyi kolaylaştırır.

Monorepo, bir ailenin önemli belgelerini farklı evlere dağılmış kutularda değil, iyi düzenlenmiş tek bir dosya dolabında tutmasına benzer. Herkes şeylerin nerede olduğunu bilir, ama dolap büyüdükçe iyi bir düzene ihtiyaç duyar. Büyük ölçekte monorepo'lar, her değişiklikte her şeyi yeniden derleyip yeniden test etmemek için özel araçlara dayanır: npm, pnpm ve Yarn'daki workspace'ler yerel paketleri birbirine bağlar; Nx, Turborepo ve Bazel gibi derleme sistemleri ise sonuçları önbelleğe alır ve yalnızca bir değişiklikten etkilenen görevleri çalıştırır.

Monorepo, monolit ile aynı şey değildir. Monolit tek bir birim olarak dağıtılan tek bir uygulamadır; monorepo ise birbirinden bağımsız dağıtılan birçok mikroservisi içerebilir. Terim kodun nasıl çalıştığını değil, nerede saklandığını tanımlar. Monorepo'ların bazı ödünleşimleri de vardır: çok büyük geçmişlerde yavaşlayan Git işlemleri, net kod sahipliği kurallarına duyulan ihtiyaç ve neyin derleneceği konusunda akıllı olması gereken CI hatları gibi.