Semantic Versioning

Sıklıkla SemVer olarak kısaltılan semantic versioning, yazılım sürümlerine anlam taşıyan sürüm numaraları verir. 2.4.1 gibi bir sürüm üç bölümden oluşur: major (ana) sürüm (2), minor (ara) sürüm (4) ve patch (yama) sürümü (1). Geliştiriciler yalnızca iki sürüm numarasını karşılaştırarak bir yükseltmenin ne kadar riskli olabileceğini anlayabilir.

Kurallar basittir. Geriye dönük uyumlu hata düzeltmeleri için patch numarasını, mevcut kodu bozmayan yeni özellikler için minor numarasını, kullanıcıların kodunu güncellemesini gerektirebilecek uyumsuz değişiklikler için major numarasını artırın. Üst bir bölüm arttığında alttaki bölümler sıfırlanır; yani 2.4.1'den sonra yeni bir özellik sürümü 2.5.0, uyumsuz bir sürüm ise 3.0.0 olur. 0.9.2 gibi 0 ile başlayan sürümler, her şeyin her an değişebileceği erken geliştirme aşamasını gösterir.

Semantic versioning, bir güncellemenin üzerindeki uyarı etiketi gibi çalışır: patch sessiz bir onarımdır, minor sürüm hiçbir şeyi yerinden oynatmadan yeni bir şey ekler, major sürüm ise bağımlı olduğunuz şeyleri yeniden düzenleyebilir. Paket yöneticileri buna büyük ölçüde güvenir. npm'in package.json dosyasında ^2.4.1 gibi bir aralık 2.4.1'den itibaren her 2.x sürümünü kabul ederken, ~2.4.1 yalnızca 2.4'ün daha yeni patch'lerini kabul eder; sürümler Git'te de çoğu zaman v2.4.1 gibi etiketlerle işaretlenir.

SemVer, araçların zorunlu kıldığı bir şey değil, insanların verdiği bir sözdür; dolayısıyla bir sürüm yine de yanlışlıkla bir şeyleri bozabilir. Ayrıca, Ubuntu gibi projelerin kullandığı (örneğin 24.04) ve sayıların uyumluluğu değil yayın tarihini yansıttığı takvim sürümlemesinden (calendar versioning) de farklıdır. Ön sürümler (pre-release), tireden sonra 3.0.0-beta.1 gibi bir etiket ekler ve nihai 3.0.0 sürümünden düşük kabul edilir.