MikroservislervsServis Odaklı Mimari

SOA, 2000'lerde büyük kurumsal sistemleri birbirine bağlamanın bir yolu olarak yaygınlaştı. Müşteri kayıtları ya da faturalama gibi iş işlevleri yeniden kullanılabilir servisler olarak sunulur; bunlar çoğu zaman SOAP ve WSDL ile tanımlanır ve mesajları yönlendiren, dönüştüren ve düzenleyen bir kurumsal servis veri yolu (ESB) üzerinden birbirine bağlanır. Mikroservisler ise 2010'larda Netflix ve Amazon gibi şirketlerde yükseldi: tek bir uygulama, her biri kendi ekibi tarafından geliştirilen, dağıtılan ve ölçeklenen birçok küçük servise bölünür.

Farklar kapsam ve bağımlılıktadır. SOA servisleri çoğu zaman büyüktür ve bütün kuruluş tarafından paylaşılır; entegrasyon mantığının büyük kısmı da ESB'dedir, bu yüzden veri yolu merkezi ve değiştirilmesi zor hale gelir. Mikroservisler "akıllı uçlar, aptal borular" (smart endpoints, dumb pipes) ilkesini izler: her servis kendi mantığını ve veritabanını tutar, servisler de basit HTTP API'leri ya da mesaj aracıları üzerinden konuşur.

Mikroservisler çoğu zaman SOA'nın rafine bir biçimi olarak tarif edilir ve sistemleri açık arayüzlü servislerden kurma fikrini onunla paylaşır. Değişen, araçlar ve kültürdür: konteynerler, Kubernetes, CI/CD ve bulut platformları, SOA döneminde zor olan bir şeyi, yüzlerce küçük servisi birbirinden bağımsız dağıtmayı pratik hale getirdi.

Sık yapılan bir yanlış, mikroservislerin her zaman modern ve daha iyi seçim olduğu düşüncesidir. Ağ hatalarını, dağıtık veriyi ve operasyon yükünü de beraberinde getirirler; birçok ekip iyi yapılandırılmış bir monolitle daha iyi sonuç alır. Yeniden kullanılabilir ortak servisler gibi bazı SOA fikirleri de büyük bir kuruluş genelinde hâlâ anlamlıdır.