Servis Odaklı Mimari

Servis odaklı mimari ya da SOA, yazılımı diğer uygulamaların ağ üzerinden çağırdığı servislerin bir koleksiyonu olarak kurma tarzıdır. 1990'ların sonlarında ve 2000'lerde büyük kuruluşlarda, faturalama, müşteri kayıtları ve stok gibi birçok ayrı sistemi birbirine bağlamanın ve işlevlerini her uygulamada yeniden inşa etmek yerine yeniden kullanmanın yolu olarak popülerleşti. Her servis, işlemlerini ve verisini tanımlayan resmî bir sözleşme sunar.

Klasik SOA uygulamaları WSDL belgeleriyle tanımlanan SOAP web servislerini ve çoğunlukla servisler arasında mesajları yönlendiren, veri biçimlerini dönüştüren ve çok adımlı süreçleri koordine eden merkezi bir ara yazılım olan kurumsal servis veri yolunu (ESB) kullandı. Servisler tipik olarak büyüktür, tüm bir iş yeteneğini kapsar ve birçok uygulamanın yeniden kullanabilmesi için kurum genelinde veri modellerini paylaşır. Servislerin nasıl tasarlanacağı, sürümleneceği ve güvenceye alınacağına dair merkezi kurallar anlamına gelen yönetişim (governance), SOA'nın büyük bir parçasıdır.

Büyük bir şirketin ortak birimleri bir benzetmedir: her ekip kendi muhasebecisini ve avukatını işe almak yerine, herhangi bir ekip standart formlarla bordroya, hukuka ya da BT'ye talep gönderebilir. SOA, on yıllarca eski sistemleri servislerle saran, böylece yeni uygulamaların kullanabilmesini sağlayan bankacılık, sigortacılık, telekom ve kamuda hâlâ yaygındır.

SOA en çok, kendisinden doğan mikroservislerle karşılaştırılır. SOA tüm kurum genelinde yeniden kullanım ve entegrasyonu hedefler ve çoğunlukla akıllı yönlendirmeye sahip merkezi bir veri yoluna ve paylaşılan veri modellerine dayanır; mikroservisler ise tek bir uygulamayı, her biri kendi verisine sahip, bağımsız dağıtılan ve basit protokollerle konuşan küçük servislere böler; bu, akıllı uç noktalar ve aptal borular olarak özetlenen bir fikirdir. İkisi de servis tabanlı olduğundan fark başlıca kapsam, boyut ve ne kadarının merkezileştirildiğindedir.