MonolitvsMikroservisler

Monolit, kullanıcılar, siparişler ve ödemeler gibi özelliklerinin tek bir kod tabanında yaşadığı ve tek bir birim olarak birlikte dağıtıldığı bir uygulamadır. Mikroservis mimarisi ise bu özellikleri ayrı servislere böler; her servisin kendi kod tabanı, çoğu zaman kendi veritabanı ve kendi dağıtımları vardır ve birbirleriyle ağ üzerinden API'ler ya da mesajlarla haberleşirler.

Fark, sınırların nerede uygulandığıdır. Monolitte modüller birbirini sıradan fonksiyonlar olarak çağırır; bu yüzden geliştirme, test ve hata ayıklama basittir, ama bir değişiklik uygulamanın tamamını yeniden dağıtmak demektir ve tüm parçalar birlikte ölçeklenir. Mikroservisler ekiplerin her servisi bağımsız yayımlamasına ve ölçeklemesine izin verir; bunun bedeli, başarısız olabilen ağ çağrıları, servislere dağılmış veri ve çalıştırılacak çok daha fazla altyapıdır.

Başarılı sistemlerin çoğu monolit olarak başlar ve servisleri yalnızca bir parçanın farklı ölçeklenmesi gerektiği ya da birçok ekibin birbirinin işine engel olması gibi net bir ihtiyaç ortaya çıktığında ayırır. Orta yol olan modüler monolit, tek dağıtımı korur ama katı iç sınırlar uygular; bu da sonradan bölmeyi kolaylaştırır.

Sık yapılan bir yanlış, mikroservislerin kendiliğinden daha modern ya da ölçeklenebilir olduğu düşüncesidir. Monolit, bir yük dengeleyicinin arkasında birçok kopya çalıştırarak yatay ölçeklenebilir; sınırları belirsiz bir sistemi bölmek ise çoğu zaman dağıtık bir monolit üretir: mikroservislerin bütün karmaşıklığı, hiçbir bağımsızlığı olmadan.