Timeboxing

Timeboxing, bir şeyin ne kadar süreceğini sormak yerine ona ne kadar zaman harcamaya değdiğini sorar. Bir tasarım tartışmasına 30 dakika, bir araştırma spike'ına iki gün, bir sprint'e iki hafta verilir. Kutu bittiğinde ekip durur, elindekine bakar ve bunun yeterli olup olmadığına, yön değiştirmeye mi yoksa ona bir kutu daha mı ayırmaya karar verir.

Scrum zaman kutuları üzerine kuruludur. Sprint'in sabit bir uzunluğu vardır ve her etkinliğin günlük scrum için 15 dakika gibi bir en fazla süresi vardır. Spike'lar, hackathon'lar ve tasarım sprint'leri de aynı fikri kullanır; bireyler de kullanır: Pomodoro tekniği, ardından kısa molalar gelen 25 dakikalık odaklı bloklarla çalışır.

Timeboxing işe yarar, çünkü işin eldeki zamanı dolduracak kadar genişlediği gözlemi olan Parkinson yasasıyla savaşır ve önceliklendirmeyi zorunlu kılar: sabit bir süreyle en önemli kısımlar önce yapılır. Planları da öngörülebilir kılar, çünkü tersi yerine zaman sabittir ve kapsam ayarlanır.

Sık yapılan bir yanlış, timeboxing'in acele etmek ya da kalitede kısa yola sapmak demek olduğunu düşünmektir. Değişen kalite çıtası değil kapsamdır: bir özellik sığmıyorsa daha küçük bir sürümü yayımlanır ya da geri kalanı bir sonraki kutuya kayar. Zaman kutularının taşmasına göz yuman ekipler asıl faydayı, yani durup karar vermenin düzenli anını kaybeder.